Friday, April 29, 2011

Polska!

Zo, het is weer eens tijd voor een update! De laatste dagen ben ik enorm veel onderweg geweest. Het begon vorige week woensdag, toen ik van Tartu naar mijn favoriete stad Riga ging. Donderdag overdag ben ik samen met mijn huisgenote Lisa op pad gegaan; op de fiets Riga door richting een prachtig meer aan de rand van de stad. Eenmaal aangekomen deelden we een heugelijk moment: de eerste t-shirt dag van 2011! Erg he, dat de winterjassen eind april pas weer de kast in kunnen. We genoten van de zon en de prachtige Baltische natuur. Mijn huid was echt niet meer gewend aan zo'n grote hoeveelheid zon. Bij thuiskomst ontdekte ik dat mijn schouders vuurrood waren. Oeps! Ook spotte ik de eerste sproeten alweer rondom mijn neus.

Donderdagavond was het tijd om Riga te verlaten. Voor 25 euro had ik een retourtje Riga-Warschau kunnen boeken. Over het algemeen bestaan er (vooral in Nederland) veel negatieve stereotypen over Polen. Ik was eigenlijk wel nieuwsgierig of de mensen daar echt zo dronken en steel-graag zijn als over ze wordt gezegd. Om 19.00 uur vertrok de bus. Ik zat naast een twee meter lange vent die met moeite zijn benen kwijt kon. Even voor middernacht kwamen we aan in Kaunas, Litouwen. Een tijdje terug zat ik te twijfelen of ik wel of niet een twee jarig Master programma in Kaunas zou willen volgen. Het gevoel dat me bekroop toen we de stad binnenreden deed me beseffen dat ik de juiste keuze heb gemaakt om gewoon lekker in Estland en Letland rond te blijven hangen. Onze reis ging verder richting de Poolse grens. Hoe verder van Letland verwijderd, hoe minder aantrekkelijk het landschap. Na een paar kleine hazenslaapjes zag ik dat we in Polen rond reden. Overal waar ik keek zag ik goedkope reclameborden. Beeeh. Mooi vond ik het niet. Rond 04.00 uur werd ik plotseling enorm misselijk. Ik heb bijna de hele bus ondergekotst, maar gelukkig ging het echt nog maar net goed.

Een uur of 06.00, we kwamen aan in Warschau. Eerste indruk: interessant. Ik had een paar mooie kerken gezien en de wolkenkrabbers zagen er ook wel indrukwekkend uit. Ik stapte uit op het centrale station. Ik kon pas om 15.00 uur inchecken in het hostel maar moest ongelooflijk nodig naar de wc. Een kopje thee kon er ook wel in. Gelukkig was ik welkom en kon ik mijn spullen alvast in het 'Oki Doki' hostel droppen. Ik heb een tijdje in de keuken gezeten en gepraat met enkele hostelgangers die zich klaarmaakten om naar hun werk te gaan. Ik bezocht even later een mooi park. Oh wat was het warm! Helaas bloeiden alle bomen volop waardoor ik voor het eerst sinds 2009 weer een enorme hooikoorts aanval kreeg. Ik observeerde een klein ritueel van enkele Poolse militairen en vervolgde mijn weg richting een groot winkelcentrum dat rond 10.00 uur eindelijk zijn deuren opende. Het zag er allemaal redelijk Westers uit, maar niet al te bijzonder. Ik heb een beetje gewinkeld en daarna vond ik het wel best.

Door de reis was ik erg moe en zodra ik eindelijk kon inchecken ben ik op bed gaan liggen en als een roos in slaap gevallen. Ik werd gewekt door mijn kamergenoten; twee jongens uit Braziliƫ. Beiden werken ze voor de Braziliaanse ambassade in Armeniƫ. Ik sliep nog even verder en ben daarna met mijn kamergenoten en twee Duitsers richting de binnenstad gegaan met de metro. De geur van de metro deed me denken aan een prachtig reisje naar Sint-Petersburg van januari vorig jaar. In een schattig restaurantje dronken we een glas Pools bier en aten we een 'Strammer Max'; een broodje met ei en vlees. Afgelopen zomer in Duitsland heb ik dit ook een aantal keer gegeten en ik moet zeggen dat Felix dit gerecht echt stukken beter klaar kan maken! Aangezien het paasweekend was, was er in de stad niet zo veel te doen. Ik vond dit stiekem wel fijn, want ik ben echt absoluut geen feestbeest.

Zaterdag heb ik me een net zomerjasje gekocht en een lading goedkope chocolade. Echt geweldig voelde ik me niet. Ik weet niet wat er mis was, maar ik had gewoon geen klik met Warschau. De mensen daar zijn of enorm dronken of kijken me aan alsof ik van een andere planeet kom. De vrouwen daar leken het trouwens ook erg vreemd te vinden dat ik bergschoenen droeg (ja, je moet wat als je zo'n 20 km per dag loopt). Warschau is groots opgezet. De gebouwen zien er erg communistisch uit. In Riga en Tallinn is alles schattig, klein en kneuterig. Dat is in Warschau niet het geval. Wat een verschrikkelijke stad. Voor mijn gevoel hing er absoluut geen prettig sfeer. Het is een kille stad. Stiekem had ik al wel weer zin om terug naar huis te gaan. Ik besefte dat ik toch echt meer zo'n Noordelijk type ben.

Zaterdagmiddag bezocht ik de binnenstad. Overal waar ik keek zag ik kerkgangers op hun paasbest over straat lopen. Het was erg druk, wat het toch wel een beetje gezellig maakte. Ik had al zo'n negatieve indruk van Warschau dat zelfs de redelijk mooie binnenstad me niet heel erg fascineerde. Na een lange tocht heb ik in het hostel wat gegeten en ben ik maar gaan slapen. Ik had het eigenlijk al wel gezien in Warschau. Alle winkels waren sinds zaterdagmiddag dicht, dus ik moest het doen met het eten wat ik eerder die ochtend gekocht had.

Zondagochtend: yes, de laatste dag! Ik had gehoopt dat er wel wat kioskjes open zouden zijn om me van een klein ontbijtje te voorzien, maar dat was helaas niet zo. In Riga zijn alle winkels eigenlijk altijd open, zelfs of feestdagen zeker voor een paar uur. In Polen is dat niet het geval. Mijn laatste redding was de McDonlands. Ik kocht twee cheeseburgers. Op het moment dat ik de McDonalds binnenliep kwam er ook een oudere man binnen. Hij zei wat in het Pools tegen me, maar dat kon ik natuurlijk niet verstaan. We raakten aan de praat. Hij vertelde me dat hij al 14 jaar in Polen woont maar dat hij eigenlijk Canadees is. Hij werkt aan de universiteit als leraar en wilde even snel wat eten voordat de kerkdienst begon. Wat een spraakwaterval. Zonder dat ik er om gevraagd had begon de man een heel verhaal over hoe zielig de Polen eigenlijk wel niet zijn door alles wat ze hebben meegemaakt, dat ze zo'n negatief beeld over Duitsers hebben en, hoe geweldig de Poolse vrouwen wel niet zijn. "Als je vriend ooit een keer naar Polen gaat, vertrouw hem dan niet. Als Poolse vrouwen iets willen, dan krijgen ze het". Ja, sodemieter toch op man. Dat verhaal kon ik niet waarderen. De man kon het op zijn beurt niet waarderen dat ik het niet eens was met zijn "Poolse vrouwen zijn zo geweldig" verhaal. Hij ging maar door en ik kwam er gewoon niet tussen, ook al wilde ik maar al te graag weg. Van het een op het andere moment stopte de man met zijn verhaal, stond op en zei "ok jongedame, fijne dag nog". Met een verbaasd gezicht bleef ik achter, waarna ik hem ook maar snel peerde.

Ik besloot de laatste dag in een groot park door te brengen. Het viel me op dat niemand lekker met een kleedje op het gras zat. Er liepen alleen maar mensen in zondagse kleren rond die de hele tijd met hun uiterlijk bezig waren. Naast deze mensen liepen er ook veel pauwen rond in het park, dat was wel een bijzonder gezicht. Terug in het hotel kwam ik met wat Duitsers aan de praat. Samen keken we een film. Rond 17.30 uur was het tijd om te vertrekken. Van mijn laatste Poolse Zloty's kocht ik een sandwich bij Subway, die gelukkig open was deze dag. Ik moest enorm ver lopen naar het station en ik was erg bang om te laat te komen. Dat heb ik altijd, maar meestal ben ik dan alsnog een half uur te vroeg. Dat was nu ook het geval. Er liep geen hond op straat en ik voelde me niet prettig tussen al die rare Poolse gebouwen. Het begon ook nog eens heel hard te regenen, dus ik kwam als een verzopen katje aan op het station (maar wel op tijd!). Oh wat was ik blij om weer in de bus terug richting Riga te zitten!

Er zaten twee nogal alternatieve mensen voor me. Twee vrienden van hen wilden maar al te graag dichter bij zitten. Ik was eigenlijk wel blij met mijn plekje; goed zicht en veel beenruimte. Je raad het al, die twee vrienden wilden mijn plaats innemen. Na heel wat gesmeek heb ik ze toch maar op mijn plaats laten zitten. Ik moet eens wat vaker leren gewoon 'nee' te zeggen. Nu had ik plots een verschrikkelijke plaats met slecht zicht en weinig beenruimte. Mooi was dat. De vriendengroep vulde de lucht met zweetvoetenaroma en installeerden zonder pardon een geluidsinstallatie om vervolgens rare muziek af te spelen. Ik vond ze eigenlijk een beetje vervelend, maar ze hebben het toch nog een beetje goed gemaakt. Na een kort slaapje merkte ik dat ze een lolly in de vorm van een hartje naast mijn flesje water hadden gelegd. Dat vond ik dan wel weer lief.

Soms heb je dat zo, dat je een stad echt tien keer niks vindt. Nou, dat was deze keer zeker het geval. Snel weer terug naar de Baltics; veel fijner daar!