Monday, March 7, 2011

Lenin, Sovjet blokken en uitzicht op Rusland

Zondagochtend vertrok mijn bus richting Narva al om 07.45 uur. De reis verliep langzaam. Ik denk dat we gemiddeld met zo'n 50 km/u richting het Noorden kachelden. Ik verbaasde me over de slecht schoongemaakte wegen. Een brede tweebaansweg weg werd eigenlijk nu alleen als eenbaansweg gebruikt. Als er een tegenligger aankwam kwam het op geluk aan of het allemaal wel zou passen. We reden zelfs enkele stukken over afgelegen bospaadjes. Prachtig, de Estse natuur! In de verte spotte ik even later zelfs het enorm grote Peipsi meer; helemaal bevroren natuurlijk.

Even voordat we Narva bereikten stond een kilometers lange rij met trucks te wachten voor de Russische grens. We reden spook, en de tegenliggers moesten dat maar accepteren. Ik besefte maar weer eens dat ik absoluut geen fan ben van Baltische inhaalmanoeuvres, daar gaat mijn hart veel te snel van kloppen.

We reden de lelijkste stad binnen die ik ooit had gezien. Ja, zelfs Daugavpils in Letland is nog mooier. Overal stonden van die grauwe Sovjet appartementen blokken. Individualiteit en het uniek zijn komen niet in het woordenboek van Narva voor. Alles zag er hetzelfde uit, kilometers lang. Ik had het idee dat ik niet meer in Estland was. Alles voelde zo Russisch. De mensen zagen er Russisch uit, op straat hoorde ik alleen maar Russisch en er reden veel auto's met Russische kentekenplaten rond. Als je ooit eens naar Rusland wil, maar je krijgt geen visum, ga dan gewoon eens naar Narva.

Op het busstation ontmoette ik Margus, mijn collega voor deze speciale dag. Hij komt uit Narva, maar studeert in Tartu. Hij heeft twee jaar in het grootste museum van Narva gewerkt, en dat was te merken ook. Hij kon me echt alles over deze stad vertellen. Hij leek zelfs wel een beetje trots op zijn geboortestad.

Op naar het eerste stemlokaal, midden in een betonnen bos van Sovjet flats. We namen plaats op de observer stoelen en bekeken rustig hoe het stemmen er hier aan toe ging. Heel gemoedelijk, niets op aan te merken. Zo ging het eigenlijk de hele dag verder. In totaal hebben we zeven stemlokalen bezocht. Het verbaasde me dat ik me zo veilig voelde in deze stad, ondanks al die grauwe gebouwen, nors uitziende mensen en enge steegjes.

Tussen het observeren door heeft Margus me veel van de stad laten zien. Een echt stadscentrum hebben ze daar niet, alleen een vervallen stadhuis. Ook nam hij me mee naar een bastion, wat niet te zien was omdat er een meter sneeuw op lag, en een soort oud verdediging kasteel. Vanaf de toren hadden we prachtig uitzicht over Rusland. De grens tussen Estland en Rusland is slechts een rivier. Best apart, ik kon de mensen in Rusland rond zien lopen, maar zonder visum is het gewoon onmogelijk om ook maar een voet op Russische grond te zetten, tenzij je opgepakt wilt worden natuurlijk.



Verborgen in een hoekje ontdekte ik iets moois, nouja, mooi.. eerder apart. Lenin! Zijn standbeeld wees vol daadkracht richting het Oosten, richting Rusland.

Over het observeren van de verkiezingen kan ik verder weinig vertellen. Ik heb het enorm naar m'n zin gehad, maar naast alle officiƫle procedures (heel interessant eigenlijk!) valt er niet echt iets blog-proof over te zeggen. Dat zou een te droog verhaal worden. Dus, hier hou ik het bij!