Tuesday, February 1, 2011

Off to Tartu! Verslagje van maandag..

Vanochtend was het dan zover! Na een korte nacht ging om 6.15 uur mijn wekker. Ik verzamelde mijn laatste spullen bij elkaar en vertrok richting het busstation. Dat duurde iets langer dan gedacht. Ik had een grote zware koffer bij me, een rugzak en ook nog eens een Ikea tas met een deken en kussen. Eerst moest ik thuis een aantal trappen af voordat ik bij de voordeur was, en daarna moest ik, tijdens rush hour, een glibberig tunneltje door. Bij de laatste treden omhoog vroeg een oude vrouw me of ze me kon helpen. Ze pakte m’n koffer en sjouwde hem zonder probleem naar boven. Fijn! Ik bedankte haar en ik kreeg er een lieve glimlach en klopje op m’n arm voor terug.

Om 8.40 uur vertrok de bus. De zon scheen volop over de volledig dichtgevroren Daugava. Het was fijn om met zo’n mooie zonsopkomst nog even van Riga te genieten.

De plaats naast me was leeg, maar aan de andere kant van het looppad zat een gepensioneerde Zwitser. Hij vertelde me dat hij zo af en toe nog met infrastructurele projecten bezig is, en dat hij vandaag ‘gehonoreerd’ zou worden door de Universiteit van Tartu.

Naast een Nederlander en een Zwitser zat de bus vol met naar vodka en goedkope after shave stinkende Russen. Bah! De eindbestemming van de bus zou Sint-Petersburg zijn, dus dat verklaart een hoop.

De wc had het bijna nog druk gehad. Tijdens het eerste uur in de bus werd ik echt kotsmisselijk. Ik zag het niet zitten om nog drie uur langer met het zelfde gevoel te blijven zitten, maar wonder boven wonder ging het even later al een stuk beter.

Ik genoot van het landschap; de donkere lucht met toch een beetje zon, wit besneeuwde bomen en schattige kleine houten huisjes. Ik heb veel waarschuwingbordjes gezien voor overstekende elanden, maar helaas had ik niet het geluk om er een in het echt te kunnen bewonderen.

Aangekomen bij de grens stapten twee politiemannen de bus binnen. Ze lachten! Dat was een fijn welkom in Estland… In Letland is deze vriendelijkheid niet zo vanzelfsprekend. Zelfs een toevallig voorbijgelopen hond in het dorpje verderop zag er blij uit.

De Zwitser zag dat ik inmiddels niet meer zo’n last had van m’n wagenziekte en vond dat ik die mueslireep die ik aan het eten was maar weg moest leggen. Hij had iets veel beters. Hij toverde een blok echte Zwitserse chocolade uit z’n tas, die we gauw samen buit hebben gemaakt. Om de tijd te doden kletsten ze gezellig verder.

De bus naderde Tartu en ik maakte me klaar voor de volgende stap richting het behalen van mijn diploma. Ik zou worden opgehaald door een van mijn collega’s. Voordat ik uitstapte vroeg de Zwitser of hij een compliment mocht maken. Dat mocht. “Jij bent de perfecte combinatie van intelligentie en schoonheid”. Nou, die heb ik ook weer binnen!

Voldaan stapte ik uit, waar na een paar seconden Kristjan zich aan me voorstelde. Weer een lachende Est! Het klikte meteen goed en hij vertelde me dat hij het erg fijn vindt dat ik het team de komende tijd kom versterken.

We reden naar mijn nieuwe thuis: een groot complex voor (internationale) studenten. Ik kreeg kamer nr. 440 toegewezen. Het ziet er allemaal erg simpel uit. Een kledingkast, een bureau, een stoel en een bed (in tweevoud, aangezien ik een dubbele kamer heb geboekt omdat ik niet zo’n zin had om op een paar vierkante meter met een onbekende samen te leven). De kleuren in mijn kamer zijn niet zo bijzonder: veel wit, grijs, zwart en… geel! Ohja, en ik heb TL-verlichting; erg gezellig (niet).De keuken is klein maar fijn en de badkamer en wc zijn, nouja, niet helemaal schoon. Ik moet er even aan wennen. Ik heb geen idee wat voor mensen hier nog meer wonen, aangezien ik nog niemand heb gezien. Even afwachten dus.

Mijn contract is inmiddels getekend, evenals het contract voor het internet. Waarschijnlijk moet ik het de eerste paar dagen zonder internet doen, dus dat is niet al te fijn.

Zojuist ben ik even naar Rimi geweest voor wat boodschappen, en het viel me op dat sommige dingen hier een stuk goedkoper zijn dan in Riga. Ook hebben ze hier sinds deze maand de Euro. Het schijnt dat mensen hier bijna alleen maar met hun bankpas betalen, dus ik heb dan ook nog geen Estste Euro gezien.

Morgen mijn eerste werkdag: ik ben benieuwd!