Monday, October 19, 2009

Daugavpils!

Dit weekend zijn Stevany en ik naar Daugavpils geweest. Het is de twee na grootste stad van Letland en ligt in het zuiden, vlak bij de landsgrenzen van Rusland, Wit-Rusland en Litouwen. Tijdens de lessen hebben we het al vaak over Daugavpils gehad, vooral omdat de bevolking voornamelijk Russisch is. Veel Letten zouden maarzo niet vrijwillig naar deze stad toegaan. Iedere Let die we vertelden dat we naar Daugavpils zouden gaan trok een wenkbrauw op gevolgd door de vraag "...why???". Nauris, die in het hotel werkt, vroeg meteen of we al pepperspray hadden gekocht, want ja, dat zou nog wel eens van pas kunnen komen. We zijn dus goed bang gemaakt! Na al deze verhalen werd onze nieuwsgierigheid alleen maar groter. We besloten zaterdagochtend toch maar op de trein te stappen. Voor 7 uur liepen we in de sneeuw richting het station, waarna we om 07.10 uur vertrokken richting het zuiden. De treinreis duurde ongeveer 4 uur. Tegenover ons heeft de hele tijd een enge stinkende Rus gezeten. Bah, ook al keek ik de hele tijd naar buiten, ik zag gewoon vanuit m'n ooghoek dat hij me de hele tijd aan het aanstaren was. Het was ontzettend druk in de trein, dus een andere plaats zoeken was geen optie. Het viel ons op dat veel mensen rond 7 uur 's ochtends al aan de vodka zaten, bizar. De treinreis was verder prachtig. Letland bestaat voor het grootste gedeelte uit heide en bos, en dat was in combinatie met de herfstkleuren erg mooi om te zien. Hoe verder we kwamen, hoe kouder het werd. Op een gegeven moment kwamen we zelfs door een groot gebied vol sneeuw, prachtig!

Na 4 uur waren we eindelijk in Daugavpils aangekomen. Door alle verhalen dachten we in de hel terecht te komen, maar eigenlijk... viel het best mee! Ook al was het zaterdag middag, er liep haast geen hond op straat. Er hing een gemoedelijke sfeer, heel anders dan in Riga. De gebouwen zagen er netter en verzorgder uit dan verwacht, en op het eerste gezicht bleek het beeld dat de Letten ons gegeven hadden niet te kloppen. Als eerste hebben we een grote overdekte markt bezocht en ons verbaasd over de goedkope prijzen. In het overdekte winkelcentrum waren nog een aantal vreemde winkels te vinden. Nou, de Wibra is er niets bij, wat een belachelijke plastic zooi wordt er toch verkocht! De rest van de middag hebben we gevuld met eten en slapen. We hadden een kamer in Hotel Latgale. Omdat we op het dak van het winkelcentrum uitkeken hebben we nog korting gekregen ook. De bedden lagen heerlijk! Dat was een welkome aangelegenheid voor mijn rug, die het zwaar te verduren heeft op het bed in mijn eigen kamer. We waren van plan om in de middag wat dingen te bezichtigen, maar de bedden en slechte Poolse soaps hielden ons van de straat. We zijn gelukkig wel even helemaal tot rust gekomen. Echt fijn, de kachel werkte gewoon, en heeft dan ook de hele dag vol aangestaan.

Tegen de avond begonnen onze magen te rommelen, dus het was tijd om een gezellig eet tentje op te zoeken. Nou, dat was zo makkelijk nog niet. Er was een bistro en voor de rest konden we alleen terecht in casino's en naaktclubs. Dat deden we dus maar even niet... Gelukkig konden we op de 10e verdieping van ons hotel terecht. Daar hebben we voor barweinig geld een aparte stroganoff maaltijd gehad, best lekker. We hadden uitzicht over de rest van de stad en onze oren werder tevreden gehouden door een live bandje. Nouja, tevreden... Toen ze eindelijk stopten riep ik iets te enthausiast "yes, eindelijk!". Dat moet ik de volgende keer even wat tactischer aanpakken.

Even voor 10 besloten we naar de Rimi te gaan om een fles Malibu te scoren. We hadden al wel door dat een gezellig kroegje met Russisch bier er niet in zou zitten. Om 22.04 uur wilden we afrekenen. "It's not allowed to sell alcohol after ten". Grrr, dus, dan maar een avondje op water. Werkelijk waar, op een zaterdagavond was er gewoon geel hol te beleven. Hoe dan ook, we hebben ons gelukkig geen moment verveeld. Toen we terug liepen naar het hotel stonden er een paar dronken Russen vlak voor de ingang. Stevany en ik hadden beide al door dat we niet ongemerkt langs ze zouden kunnen lopen. En we hadden gelijk... Net toen ik dacht dat we veilig het hotel hadden bereikt werd ik vol in mijn kont gegrepen. Stomme lul.

Zondagochtend besloten we vroeg op te staan. Ik had heerlijk geslapen en was helemaal klaar om de toerist uit te hangen. We hebben een fijne wandeling gemaakt in de koude binnenstad van Daugavpils. Het was zeker onder het vriespunt. Het ochtendlicht was prachtig, en ik heb genoten van alle enge straatjes en Soviet gebouwen. Daugavpils is niet te vergelijken met Riga. Wat ons opviel is dat de mensen niet naar ons omkeken. Ze leken niet te zien dat we niet van daar komen (terwijl de Letten nogal eens raar opkijken als we met onze spijkerbroeken, rugzakken en platte schoenen door de stad lopen). Voor een dagje voelden we ons stiekem een beetje Russisch. Ook al hebben we verschrikkelijke verhalen gehoord over Daugavpils; de stad en de inwoners vielen ons enorm mee! Het viel ons op dat de vaders enorm veel ondernemen met de kinderen, en dat ze echt heel leuk met ze omgaan. De inwoners van Daugavpils, voornamelijk Russen, lijken op de een of andere manier wat menselijker en gezelliger dan de Letten. Ik had nooit gedacht dat dat zo zou zijn!

Tijdens onze wandeling hebben we een aantal indrukwekkende kerken bezocht. Omdat het zondag was, was het overal redelijk druk. Wat veel indruk op me heeft gemaakt is de gevangenis. Deze ligt naast een grote weg, en ik heb gehoord dat vrienden van gevangenen vaak vanaf die weg naar de gevangenen staan te schreeuwen. Vanuit mijn jaszak heb ik stiekem wat foto's genomen. Plots begon er iemand te schreeuwen, en dat terwijl Stevany en ik de enige waren die in de buurt van de gevangenis liepen. Hij schreeuwde tegen ons! Gelukkig zat hij achter de tralies, brrr. Dat was echt een aparte ervaring!

De rest van de dag hebben we lekker rondgestruind. Toen we eenmaal in de trein zaten waren we redelijk moe van alle indrukken die we hadden opgedaan. Het was wel duidelijk dat ik er niet helemaal meer bij was... Toen de conductrice langs kwam gaf ik haar per ongeluk de verkeerde kaartjes, van de heenweg. Ze werd me toch een partijtje boos! Ze begon in het Russisch te voeteren en ik was me van geen kwaad bewust. Uiteindelijk overwon ik mijn blondheid en heb ik haar toch de juiste kaartjes nog gegeven. Niet veel later stopten we bij een kleine halte in the middle of nowhere. En wie stapte daar in? Jahoor, die enge Rus van de heenweg! Het was hem gelukt om achter ons te gaan zitten, en af en toe keek hij vol interesse met een scheel oog achterom om te zien wat we aan het doen waren. Ik ben uiteindelijk maar gaan slapen, ja, met de bek op half zeven. Dat was vast een mooi gezicht, want toen ik wakker werd zat werkelijk iedereen me aan te staren. Inmiddels waren er drie jonge Russische knapen ingestapt. Ze hadden zo te horen genoeg gedronken. Ook in de trein gingen ze vrolijk door. De conductrice werd dus weer boos! Een van de kerels had een enorm aanstekelijke lach, geweldig. Ze waren niet vervelend verder, alleen heel grappig. Het viel me verder op dat er veel transportwagens op de Letse rails staan. Overal staan Russische teksten op. Iedere keer als ik een oude roestige veewagen zie moet ik denken aan de beelden van de film van vorige week. Ik denk dat veel mensen hun laatste uurtjes in deze wagens hebben doorgebracht... een gruwelijke gedachte. Uiteindelijk zijn we veilig en wel in Riga teruggekomen. Wie had dat gedacht na al die verhalen. De machinist sprak alsof hij een beste fles vodka achter de kiezen had, dus het was maar afwachten of alles goed zou komen.

Het was een prachtig weekend vol nieuwe indrukken. Het was eens wat anders dan Barcelona of Parijs! Echt, het was heel mooi om een stad met andere mensen en zo'n jonge, duistere geschiedenis te bezoeken.












































No comments:

Post a Comment